in Champagne

Uit de koelkast met Ellen Mannens. Over de snelheid van sprankeling, Feyenoord, en de perfecte geitenscheet.

6 vragen voor Ellen Mannens
#el tekst #365 feyenoordvrouwen #freelance journalist metro #journalist #tekstschrijver

> Ellen, met welk product kom jij uit de koelkast en waarom word je hier warm van?

Met champagne, of eigenlijk, met bubbels. Ik ben te calvinistisch om altijd maar champagne te kopen, dus ga ik voor cava, prosecco of cremant. Wat ik jullie zo in ga schenken is een cava van de Aldi uit Duitsland, die een vriend me aanraadde, al ziet hij er meer uit als een foute Freixenet. Maar proberen kan geen kwaad. Mijn favoriete champagne is de Veuve Clicquot.

Mijn liefde voor bubbels is eigenlijk begonnen in de tijd dat ik eindredacteur was bij NL10, een uitgaansmagazine. Aan het einde van het jaar deden we een champagnetest in Le Garage met een champagnepromotiebureau en Gert-Jan Dröge in de jury. Zo hoort champagne dus te smaken, dacht ik daar. Zo’n lichte bruis over je tong. Niet te zuur, niet te zoet, prefect in balans. Bij het proeven sprong de Veuve Clicquot er voor me uit. Gert-Jan Dröge noemde champagne een vrouwen-afrodisiac, je wordt er vrouwelijk van, fier, krijgt spannende blosjes. Alles beweegt zich door de bubbels omhoog, de perfecte, vrolijke dronk .

Helpt de champagne je ook bij het schrijven?

Op dit moment matig, en hou ik het bij thee. In de tijd dat ik schrijfopdrachten had naast mijn vaste baan, dronk ik als ik ‘s avonds schreef gin met bitter lemon. Dat had ik bij Jules Deelder gezien, die zijn gin met tonic wegwerkte terwijl ik hem interviewde. Als ik dat nu nog nog zou doen was ik waarschijnlijk verslaafd, want ik freelance alleen nog maar, ha ha.

> Staat champagne ook symbool voor de vlamkracht in je werk?

Bubbels passen bij mijn karakter. Ik kan heel bruisend en druk zijn en heb in de loop van de tijd geleerd dat te kanaliseren. Hetzelfde geldt voor champagne; als je heel hard schudt en gaat lopen spuiten ben je de halve fles kwijt, zit je zo op de bodem. Precies datzelfde gebeurt met je energieniveau.

De Fransen zeggen: Als je een fles champagne opent moet het klinken alsof een geit een scheet laat: pufff. De kunst is de kurk vast te houden en de fles te draaien.

Wat mijn werkt betreft: bij mij moeten dingen snel gaan, een opdracht van een maand vind ik ideaal. Ik werk op enthousiasme, dan is alles echt en puur. Ik wil het moment pakken. Als een proces zich te lang voortsleept zijn de bubbels ondertussen verdwenen. Voor sprankeling is tempo nodig. Als die eerste flonkering weg is, kun je een opdracht nog wel doen, maar dan is het meer een saai, wit wijntje.

Hoe verhoudt de champagne zich tot je schrijfstijl?

Tegenwoordig omarm ik mijn eigen stijl meer. Ik heb een journalistieke achtergrond en als iemand me vraagt webteksten te schrijven, probeer ik eerst bij deze mensen in een gesprek de waarheid te achterhalen. Ik schrijf op wat ik echt bij ze zie. Dat is niet altijd welkom, want vaak willen bedrijven er een hele gelikte bedrijfsboodschap doordrukken. Zelf vind ik hun echte verhaal juist mooier. We zijn allemaal een soort troubadours, verhalenvertellers. Eerlijkheid en uniciteit werken het best. Als zo’n bedrijf dat dan alsnog niet wil, houd ik ermee op. Ik durf dus bij mijzelf te blijven. Wat in een gesprek naar boven bubbelt noteer ik, ik gooi er niet een commercieel sausje over.

> Kun je hier nog een ander, bruisend voorbeeld van geven?

Ik ben natuurlijk een lucky bastard, ik heb het mooiste werk in de wereld. Ik mag bij mensen naar binnenlopen, mijn neus in dingen steken, nieuwsgierig zijn. Ik weet dat het vies klinkt, maar ik ben echt een mensenmens. Ik vind het prachtig om wat er in de ander bruist naar boven te mogen halen. Zoals ik bij champagne voor een uitgebalanceerde smaak ga doe ik dat in mijn schrijven ook. Niet te zuur, in die zin dat ik graag iedereen in zijn waarde laat, en niet te zoet, ik ben wars van commercialiteit. Tell it like it is, zou een leuke tegelspreuk boven mijn koelkast zijn. Mijn pen is altijd op zoek naar de ultiem gebalanceerde bubbel.

Uit de koelkast met Ellen Mannens: Voor sprankeling is tempo nodig. Als die eerste flonkering weg is, kun je een opdracht nog wel doen maar dan is het een saai, wit wijntje.

> Zit er nog een andere dranksoort in je innerlijke koelkast vast?

Ik denk nu direct aan Limocello, dat drink ik namelijk meer dan champagne, ha ha. Je zou dat drankje het beste kunnen verbinden met de workshops die ik momenteel voor een laag uurtarief geef. In Beverwaard begeleid ik vrouwelijke nieuwkomers in een workshop journalistiek. Journalistiek wordt hier ingezet als middel om mensen bij elkaar te brengen. In de schaal van de drie P’s (prijs, plezier, prestige) biedt dit prestige, maar vooral plezier. Net als de Limocello, draai ik deze workshops zelf in elkaar.

En aan welke dranksoort , of droomopdracht, zou je nog willen nippen?

Ik bezit een hele mooie kant en klare droom. Ik ben zelf een Feyenoordsupporter en zou dat woord graag een nieuw imago geven. Ervoor zorgen dat mensen niet direct denken aan fonteinenslopers en bushokjesmollers als je erover begint. Mijn droom is dat mensen bij die term gaan denken aan: passie, saamhorigheid, een soort nieuwe religie.

Om dat vorm te geven werk ik aan een eigen project, waarbij ik 365 Feyenoordvrouwen hun verhaal laat vertellen. Schrijfster en dichteres Anna Enquist is er één van, net als de weduwe van Coen Molijn (oud-speler Feyenoord, red.)

Ik droom kortom van het onmogelijke: de associaties rondom het begrip voetbalsupporter veranderen in iets positiefs; in herkenning. In alle mensen schuilt een hooligan, maar niet bij iedereen explodeert de boel. Je zou het kunnen zien als een soort loveflow out of control, liefde die omslaat naar agressie. Graag zou ik hier ook wetenschappelijk onderzoek aan koppelen. De vraag. “Welke stofjes komen er vrij in het brein van voetbalsupporters?” lijkt me erg interessant. Boeiender dan bijvoorbeeld het onderzoek waarom mannen die stofzuigen meer seks hebben. Maar nu ik het zeg: daar zit een sleutel in. Als de supporters meer stofzuigen, hadden ze meer seks en gingen ze relaxter de wedstrijd in. De Feyenoordstofzuiger!

Topidee. En het drankje?

Dat is fictief. Het zou in ieder geval prikkelend moeten zijn, geen kwade dronk moeten geven en je moet er niet door inkakken. Wat betreft de smaak lijkt het me leuk als je je tijdens het drinken verwonderd afvraagt: is hij nu zoet? Of zuur? Een soort beyond balance. En 12 procent alcohol. 12 is een belangrijk getal voor Feyenoordsupporters: wij vormen allemaal samen de twaalfde man.

> Waarom zou de wereld van jouw activiteiten moeten weten?

Misschien wel omdat ik door mijn werk de kans krijg om de tijd stil te zetten. Als ik interview worden mensen zich bewust van zichzelf, een prachtig bijproduct. Daarnaast schrijf ik denk ik echte en eerlijke verhalen. Ik heb vaker gehoord dat ik onzeker ben. Dat zouden meer mensen moeten zijn, antwoord ik dan. Door onzekerheid en twijfel blijf je jezelf ontwikkelen, nieuw goud aanboren. Al is het effect van je zo voortdurend ontwikkelen wel dat je nooit echt tevreden bent.

Als ik het op kernwaarden houd kun je zeggen dat ik creatief, fantasievol, ongebonden, zelfstandig, en speels ben. Ik zet dingen graag in een spelvorm neer, zo blijft het sprankelend en fris. Die bubbels zijn blijkbaar niet te onderdrukken. Mijn uiteindelijke doel is trots en zelfverzekerd te worden. Al geloof ik dat er geen harde waarheid bestaat, en ook geen constante staat van zelfverzekerdheid. Daar zou weinig goeds uit komen.

De waarheid bestaat niet, de bubbel wel?

Absoluut.

> Zou je tot slot nog iets kwijt willen over champagne en de bubbelende kwaliteit van je werk?

Wat nu in me opkomt is dat ik het bijna jammer vind dat ik dit interview zelf niet heb meegeschreven, er zitten zoveel inzichten in. Ik vind het heel mooi om te zien dat jullie hebben gedaan wat ik normaal zelf doe. Jullie zetten me stil bij mijzelf. Die bubbel ernaast smaakt ook lekker, al vraag ik me af of het interview anders zou zijn geweest met een kopje thee erbij.

Je bent een bruisend mens Ellen, de bubbel lijkt redelijk verinnerlijk bij jou.

Inderdaad. Het zou precies hetzelfde zijn. Daar proost ik op. Iemand nog een glaasje?

 

Wil je meer weten over Ellen Mannens? Bekijk hier haar site. De verhalen van de 365 Feyenoordvrouwen vind je hier.

Benieuwd wie er de volgende keer uit de koelkast stapt? Like en volg de Facebookpagina van Collectief 15.

Write a comment

Reactie