in Mascarpone

Uit de koelkast met Ibrahim Selman. Over melancholie, zwarte humor en witte kaas.

6 vragen voor Ibrahim Selman
#filmmaker #dichter #schrijver

door Anouk Smies en Wiebren Altena

> Ibrahim, met welk product kom jij uit de koelkast en waarom word je hier warm van?

Als ik de koelkast open doe word ik überhaupt niet warm, van niets. Ik voel de koude lucht in mijn gezicht slaan en probeer te bedenken wat ik zou willen pakken. In het kaasrekje staan meestal diverse soorten kaas uitgestald. Mascarpone is geen echte kaas, maar als we die hebben dan staat hij daar. Met mascarpone onderhoud ik een ware haat-liefde relatie. Mascarpone is vet, vet lekker! In deze kaas proef ik het verleden, de schaarse gelukkige momenten van vervlogen tijden, nostalgie op zijn mooist. Als ik mascarpone op mijn brood smeer, een hapje neem en mijn ogen sluit proef ik qaymaq en zie ik de ontbijtschaal weer voor me toen ik een jaar of acht was.

We konden ons permitteren een keer in de week een paar honderd gram qaymaq te kopen. We waren er erg zuinig mee. Mijn moeder wilde het niet eten zodat de kinderen van een extra portie konden genieten. Mascarpone is de enige soort kaas die naar qaymaq smaakt. De geboorte van een dilemma: ik wil niet ongezond eten maar ben gek op die vette kaas. We kopen het soms maanden niet, bewust. Ik wil me niet hechten aan de verleidingen van het leven, maar als hij in de koelkast staat dan smeer ik hem heel dik op mijn brood en soms eet ik mascarpone zonder brood. Gewoon met een theelepel. Ik eet tot ik er misselijk van word en mijd hem dan weken en zelfs maanden tot weer een zwak moment ons tot elkaar brengt.

> Staat de mascarpone ook symbool voor de vlamkracht in je werk?

Mascarpone is geen symbool. Mascarpone is een lekkere zoete, romige kaas die een aanval op je hart pleegt als je er teveel van eet. Je zou het de vlamkracht van het brandende maagzuur kunnen noemen maar niet de kracht of zwakte van mijn schrijven. Ik weet niet of ik überhaupt een vlammende kracht in mijn schrijven aan kan wijzen. Mocht je er toch van overtuigd zijn, dan kan ik je verzekeren dat deze niet door mascarpone of welke soort kaas dan ook wordt veroorzaakt. Draai het liever om: misschien is mijn werk een symbool voor mascarpone; vètlekker maar de meeste mensen laten hem liggen in de koele schappen van de supermarkt.

Als je niet zeker bent van een vlammende kracht in je werk, wat maakt dan dat je zoveel schrijft? Je hebt columns, artikelen, gedichten en romans op je naam staan en dan hebben we nog erg veel weggelaten. Wat voor een honger schuilt daar achter?

Ik schrijf inderdaad veel, maar dat kun je als een soort vlucht zien. Zo wijd ik me tegenwoordig vaak aan een column omdat ik de vlammende kracht in mijzelf niet in goede banen weet te leiden, niet kan kanaliseren. Dat vind ik niet goed en ik neem mezelf kwalijk dat ik de rust niet ken om mijn concentratie efficiënt te gebruiken. Mijn vlammende kracht is verspreid, dat wil ik niet.

Weet je waarvoor je op de vlucht bent?

Het schrijven is een vlucht uit het land van de machteloosheid. Ik ken twee soorten vluchten. Ik schrijf om een vorm te geven aan mijn gevoelens en ik schrijf om te vluchten van grote projecten, zoals een roman. Een roman die ik al maanden terzijde heb gelegd en waar ik een haat-liefde verhouding mee heb, net als met de mascarpone.

Uit de koelkast met Ibrahim Selman: Misschien is mijn werk een symbool voor mascarpone; vètlekker maar de meeste mensen laten hem liggen in de koele schappen van de supermarkt.

> Zit er nog een andere kaassoort (die mensen niet op de schappen zouden moeten laten liggen) in je innerlijke koelkast vast?

Ik moet nu denken aan verschillende soorten geitenkaas. De witte dikke staven smeerbare geitenkaas vind ik heerlijk maar ook de plakken geitenkaas laat ik niet liggen. Geitenkaas is de oorsprong van alles. Het herinnert me aan mijn kinderjaren, het dorp waar ik opgroeide met vele geiten om me heen. Ik heb zelfs de geboorte van een geit mogen meemaken. Nadat het babygeitje was geboren werd ze liefdevol door haar moeder droog gelikt. Hierna mocht ik de babygeit naar huis dragen. Ik dronk ook graag de zojuist gemolken warme geitenmelk. In Nederland werd ik overvallen door een heimwee naar geitenmelk. Ik zorgde dat ik het altijd in huis had tot een paar bekende Nederlanders het woord geitenneuker uitvonden. Temeer omdat het hier om extremisten ging kon ik een tijdje geen geitenproducten nuttigen. Daarna groeide ik er overheen. Maar toch houd ik het bij geitenkazen. De geitenmelk drink ik niet, ik drink liever koeienmelk en probeer hierbij niet te denken aan de boeren die vrouwen zoeken en het tot ze een vrouw vinden met de koeien doen. Nee, niet alle boeren zijn koeienneukers. Ook niet alle moslimextremisten zijn geitenneukers. Nu heb ik ze allemaal naast elkaar; geitenkazen en koeienmelk!

> Heb je nog dromen voor de toekomst die net zo vol van smaak zijn als de geitenkaas?

Ik heb dromen maar die vergeet ik heel snel, als ik ze niet noteer. Ik heb een paar ideeën maar geen dromen meer. De tijd van dromen en idealisme is voorbij. Ik ben een realist met vele beperkingen. Als er iets komt dan komt het, anders mag het ook wegblijven.

> Waarom zou de wereld van jouw activiteiten moeten weten?

De wereld hoeft niets van mijn activiteiten te weten. Maar mensen die in mijn werk geïnteresseerd zijn kan ik vertellen dat ik uit mijn hart schrijf, met bezieling. Mijn fantasie laat zich niet beperken door logica, of bestaande normen en waarden. Mijn ongeloof in vastgeroeste ideeën creëert steeds nieuwe impulsen met een geheel eigen logica. Die geef ik een bepaalde vorm die aan verandering onderhevig is. Dus als de wereld van die voortdurende transformatie houdt kan ze een kijkje nemen. Ik moet er wel bij vertellen dat mijn gevoel voor humor momenteel onder een dipje lijdt.

> Zou je tot slot nog iets kwijt willen over de mascarpone en de volvette kwaliteit van je werk?

Als ik eerlijk ben heb ik geen enkele behoefte nog iets over mascarpone te zeggen. Ik heb zojuist een broodje achter de kiezen en heb geen zin in oververzadiging. Mijn werk tot slot lijkt op de wedstrijd tussen een haas en een schildpad, de wedstrijd die Walt Disney ooit vorm gaf in een prachtige cartoonfilm…

 

Wil je meer weten over Ibrahim Selman? Bekijk hier zijn site.

Benieuwd wie er de volgende keer uit de koelkast stapt? Like en volg de Facebookpagina van Collectief 15.

Write a comment

Reactie